Marktplaats
Ik koop er van alles. Laatst nog: golfschoenen. Samen gaan vriendin Elize en ik naar Nieuwegein, bellen aan, een mannenstem meldt dat hij naar beneden komt en even later, pas ik, zittend op een bierkratje, de schoenen. Ze passen.
Ruim een jaar geleden alweer: ik heb een nieuwe tv gekocht (ja, tuurlijk gróter!), de huidige gaat naar boven en het oude exemplaar bóven, staat op Marktplaats.
Op sinterklaasdag krijg ik een mail of ‘hij’ ’s avonds mag komen kijken. Ik doe niks aan sinterklaas, hij blijkbaar ook niet, dus waarom níet?!
Normaalgesproken vraag ik voor de zekerheid of een buurvrouw dan even wil komen, maar op deze bijzondere avond, besluit ik niemand lastig te vallen.
Voor de zekerheid leg ik wel een klein mesje in mijn nachtkastje voor ‘je weet maar nooit’. Die persoon moet wel in mijn slaapkamer zijn, want de tv is te zwaar om alleen naar beneden te slepen.
Half 8. De bel. Ik doe open en zie niet één, maar twee Turkse of Marokkaanse jonge mannen staan (ik kan dat onderscheid nooit goed maken), die heel beleefd hun schoenen uittrekken. Inwendig begin ik enigszins nerveus te grinniken. Ik moet nu naar mijn slaapkamer met twee mannen, die hun schoenen al uit hebben!
Het aardappelschilmesje zal me niet kunnen redden mochten de mannen seksueel getinte plannen hebben. Ik hoop maar, dat mijn leeftijd in dit geval helpt, dat ik dus niet hun doelgroep ben en als ze het huis willen leeghalen: dikke pech. Kan ik nu niks meer aan doen.
De mannen gaan op het voeteneinde van het bed zitten, testen de tv nauwkeurig, besluiten hem te kopen, betalen keurig het afgesproken bedrag, trekken beneden hun schoenen weer aan en vertrekken mét tv.
Beetje ontdaan, omdat dit toch een onvoorzichtige actie was, plof ik op de bank.
Een uur later een mail: bewuste mannen bedanken me hartelijk voor de mooie tv.
Ze zijn er blij mee. Op dat moment schaam ik me. Toch weer die verdomde vooroordelen.
Inmiddels, bijna een jaar later, is de Marktplaatsopbrengst: een vloerkleed, een eetkamerstoel, een bureau en een lamp, die ik, ik leer ’t nooit, heb gekocht aan boord van een binnenschip.
Het maakte een stop ergens in het Amsterdam Rijnkanaal. Ik ging aan boord (!), ontmoette er twee stoer uitziende mannen en ja, de koop werd gauw beslecht.
Maar het gaat niet altijd goed. Ik verkocht – nalatenschap van een vriendin – een Hongaars servies. De koper merkt blijkbaar onderweg terug naar huis (?), dat er van een kopje een stukje af is. Hij komt terug en eist, ‘anders sla ik je in elkaar’, honderd euro terug. Een belachelijk bedrag voor één niet volmaakt kopje, maar ik heb het bedrag razendsnel teruggegeven.
Toen was ik bang. Echt bang.
