What’s app
Hoe vaak ben ik daar al niet de mist mee in gegaan.
’t Is zó anders dan een mail sturen. Dat doe ik meestal nog steeds, ouderwets, op mijn computer. Groot scherm en het voelt als een briefje schrijven. Ik lees de zinnen altijd over en je zult me niet vaak betrappen op spel- of grammaticale fouten. Mooie volzinnen. Appen is anders. Snel, snel iets sturen, niet even nalezen, maar hup, op die knop drukken en wég is ie. Met soms rare, pijnlijke vergissingen of misverstanden tot gevolg.
Raar: als antwoord de vraag krijgen of ik dronken ben…. Het ‘woordenboek’ heeft mijn woorden totaal anders geïnterpreteerd, mijn bericht blijkt een combinatie Turks, Latijn en wartaal te zijn geworden. Ik probeer tegenwoordig elk berichtje terug te lezen, maar vergeet het soms. Omdat ik volgens velen te lange berichtjes stuur, schreef ik laatst “ga niet naar die idiote vergadering’. Als antwoord kreeg ik ‘zeg, mag ik dat zelf bepalen’. Wel met een 😉 erachter. Ik had het woord ‘ik’ weggelaten, wat dus tot een heel andere conclusie leidde.

Maar laatst was het echt erg.
Ik heb een goeie vriendin, die ongeneeslijk ziek is en mede daardoor ook depressief.
Niet zo gek lijkt me.
Ik kreeg een app, waarin ze meldde voor de zoveelste keer met hartklachten te zijn opgenomen in het ziekenhuis, misschien weer een ingreep moest ondergaan en de app eindigde met ‘je was heel aardig Hetty’. Ik schrok me kapot. Dacht dat dit een manier was om afscheid van me te nemen. Dat ze ging overlijden. Na heen en weer appen bleek dit zinnetje godzijdank betrekking te hebben op iets, dat ik haar een tijd geleden had gestuurd en waarin ik blijkbaar ‘heel aardig’ was geweest.
Niet zo moeilijk als het gaat om een top vriendin met een boel ellende.

En dan is er nog het fenomeen: op de verkéérde knop drukken. Iets naar de verkeerde persoon sturen of iets ontvangen, wat niet voor jou bestemd is. Meestal niet erg, gewoon antwoorden: ‘ik heet geen Tamara, ik zat niet met je aan het strand en wie is in godsnaam Carla? ’
Maar ik heb wel eens alle zeilen bij moeten zetten om een verkeerd verzonden app nog enigszins recht te kunnen breien … een feestje, dat ik totaal niet gezellig vond.

Conclusie: ik probeer me in de toekomst, als ik een app lees, te bedenken, dat ik niet weet hoe de inhoud tot stand is gekomen. In haast, met boosheid, verdriet? Hoofdpijn, net een ruzietje achter de rug? Het blijft moeilijk korte berichtjes te ‘duiden’. Je ziet de persoon die ze heeft geschreven niet. Hoort de stem niet, kent niet de eventuele aarzelingen.
Ik hoop, dat anderen zich dit ook zullen realiseren als ze míjn apps lezen 😉 .