Tolkamer en zekerheden
“De Rijn komt helemaal niet bij Lobith ons land binnen,” roep ik verontwaardigd van achter mijn laptop. Mijn Google Earth verslaving had me ertoe gebracht de loop van de Rijn eens kritisch onder de loep te nemen – iemand moet het doen. Met deze verbijsterende conclusie als gevolg. Zijn we niet allemaal grootgebracht met de vaststelling dat de Rijn bij Lobith ons land binnenkomt? Meneer B, de geograaf, was niet verrast: “Klopt hoor, het is Tolkamer.” Een vat vol eigenaardige weetjes, die man. Tolkamer dus. Weer een zekerheid aan diggelen. En er zijn al zoveel onzekerheden, in deze tijd. Mede gevoed door de schaamteloze corruptie en leugenachtigheid van een Amerikaanse president die het überhaupt niet meer schijnt te interesseren of iemand het nog gelooft. Om nog maar te zwijgen over zijn Russische collegaatje dat honderdduizenden jonge levens opoffert voor zijn koortsdromen over een Groot Russisch Rijk, waarmee hij vooral z’n eigen hachje hoopt te redden. Dat de V.S. de vriend van Europa is, daar had mijn generatie al zo z’n twijfels over toen president Reagan openlijk speculeerde over een beperkte kernwapenoorlog in Europa. Sombere tijden. Jeugdwerkloosheid die tegen de twintig procent liep, diploma’s die meteen na het behalen door de shredder konden, schrijnende woningnood, krakersrellen waarbij de straatklinkers en molotov cocktails je om de oren vlogen en grootmachten die zich niet erg om onze veiligheid leken te bekommeren. What’s new. Zure regen hielp onze bossen om zeep en om met dat laatste te beginnen: alleen Johan Derksen is nog zo onnozel om te denken dat dat een leugen was die zich vanzelf oploste. Door internationale afspraken werd met name de uitstoot van zwaveldioxide met zo’n 80 tot 90 procent (!) gereduceerd, waardoor onze bossen zich herstelden. Niet vanzelf. En wat de jeugdwerkloosheid betreft: de oudere generatie deed een (betaald) stapje terug in de vorm van vroegpensioen, maar vele jeugddromen sneuvelden desondanks in een noodzakelijk omscholingstraject. Een toekomst, maar niet die waar je op hoopte. Ik snap de massale protesten van met name jongeren in diverse Europese landen dan ook. Ik snap de onmacht, het gevoel dat je toekomst verkwanseld wordt, dat klimaat, woningtekort, onze manier van leven en toekomst op het spel staan. Maar de belangrijkste bedreiging is dat we het geloof in onszelf verliezen. Dat we ons door autocratische boomers overzees en elders en gekkies op de flanken aan laten praten dat het allemaal hopeloos is. Europa is nog altijd een bastion van vrede en recht. Nog wel. Soms is er verandering nodig en dat kunnen we. Neem Tolkamer. Ooit een bedrijvig centrum waar schippers tol betaalden, hun goederen inklaarden, maar sinds Schengen is dat verleden tijd. Tolkamer afficheert zich nu als een toeristische hotspot, met prachtige fietsroutes en vergezichten over de Rijn. 2800 inwoners en 5 (!) cafés. Tolkamer: het kan wèl.
Column zuster Obstinata