Héél veel redelijke mensen
“….eh, nu moet ik wel hè?” B. keek nog een beetje bedremmeld naar het rode t-shirt en het rode nylon jack dat ik bij de kringloop had gescoord voor een habbekrats. Al een week lang broedde hij op de vraag of hij nu toch echt in actie wilde komen voor de grote vredesdemonstratie in Den Haag, tegen de oorlog in Gaza en het wankelmoedige kabinetsbeleid. Nooit eerder ging hij de straat op. Demonstreren was altijd meer iets voor obstinate types, zoals ik. Vredesdemonstraties, anti-kernwapen demonstraties, demonstraties tegen ‘de staatsgreep op de omroep’. het ‘slopen van het onderwijs’; een mens moet z’n stem laten horen en ik deed het altijd graag. ‘Geen woning, geen kroning’, liet ik dan weer wel aan me voorbij gaan, vanwege de rondvliegende straatklinkers indertijd, die het demonstreren toch een wat hachelijke onderneming maakten. Principes zijn leuk, maar het moet wel vredig en gezellig blijven. B. worstelde met zijn eigen interne rode lijn, die duidelijk overschreden was, getuige vragen als: “Heb ik eigenlijk iets roods om aan te doen?” Een vraag die alleen mannen kunnen stellen. Ik kan zo uit het hoofd opnoemen wat voor roods ik voorhanden heb, maar mijn badjas en gestippelde zomerjurk waren niet echt zijn ding, zeg maar. En dus stroopte ik de kringloop af op zoek naar iets geschikts, aangezien rood in reguliere winkels helaas ‘niet tot het palet aan trendkleuren voor deze zomer’ bleek te behoren. Zuurstokroze wel, maar dat vond ik dan weer wat minder geschikt. En zo vertrok mijn echtgenoot zondag naar het Malieveld, één uitgemergelde Palestijnse baby te veel op zijn netvlies, boterhammen en een banaan mee. Praktisch als altijd. Hij was niet de enige, bepaald niet. Een zee van rood trok naar Den Haag, stations en treinen vol. De meeste media zagen het belang van deze grootste demonstratie van de afgelopen decennia. De krant van wakker Nederland spendeerde er echter een piepklein berichtje aan op pagina 9, net onder een groot (en belangrijk!) verhaal over de prijs van huurauto”s in het buitenland. Dat we wel even in het oog houden wat er echt toe doet in het leven. Geert had het over ‘enkele duizenden verwarde mensen’, maar Geert heeft wel vaker wat moeite met de feiten. De hoop dat het zo vurig gewenste ‘redelijke midden’ bezig is aan een comeback, dat de lethargie en machteloosheid plaatsmaken voor daadkracht, maakte dat ik ontroerd keek naar de rode mensenzee daar in Den Haag. Geen verwarde mensen, geen Hamas-knuffelaars, geen Jodenhaters, maar gewoon redelijke mensen met een hart. Héél véél redelijke mensen.