Winterberg…..
‘Mijn’ golf/vriendinnengroepje gaat sinds een paar jaar in de zomer een weekje ‘iets doen’, meestal in Nederland. Friesland, Drenthe en Overijssel waren al eens onze bestemming. Beetje (wat mij betreft vooral niet te lang) wandelen, museum bezoek, zelf weinig koken, boeken mee en een tv. Wat wil een mens nog meer. Toevallig hoor ik, dat een buurvrouw een tweede huis heeft in Winterberg, waar we best in mogen.
Ik had er wel eens van gehoord: lekker dichtbij huis skiën, maar nu is het zomer. Alle drie hebben we iets van ‘we gaan gewoon kijken hoe het er nu is’. Nou, Winterberg (what’s in a name) blijkt ook in de zomer leuk en nee, ik heb geen aandelen in een van de vele appartementen, vakantiehuizen, restaurants en fietsverhuurbedrijven. Nou vind ík de Duitse taal leuk om te spreken, maar nodig is het hier niet. Auto’s met gele nummerborden hebben er de overhand. Iets vragen in het Nederlands is dus geen probleem en ook het personeel in restaurants is veelal Nederlands of spreekt het. Wat opvalt is het ‘soort’ mensen dat hier vakantie viert. Geen zwalkende dronken jongerenmassa’s, maar vooral sportieve types, vaak gewapend met van die stokken, waarmee het lopen makkelijker schijnt te gaan. Weinig flanerende meiden en vrouwen. In plaats daarvan rugzakken, puur-natuur-vrouwen met stevige wandelschoenen en dito kuiten, geen zichtbare make up, vast wél onzichtbare zonnebrandcrème en vooral met vriendelijke, vrolijke, uitstraling. We zien stoeltjesliften, die ik alleen ken van de wintersport, maar behalve mensen, gaan er nu ook fietsen omhoog. Het huis, net buiten het dorp, is comfortabel, de bedden goed en ja, geen afwasmachine schept een band! Wie wast? Wie droogt? Wie ruimt op? We ploffen neer op heel wat terrasjes, spelen midgetgolf, bezoeken een zgn. Zweedse hut met prachtig uitzicht, diverse dorpjes, we wandelen (niet te veel dus), ik lees twee boeken, we koken nooit en bekijken ’s avonds een paar dvd’s. Gooise Vrouwen 1 en 2 doen ’t nog goed, hoewel deel 2 net voor het einde kuren krijgt. Weinig beeld, raar geluid. Gelukkig weten we nog hoe het afloopt. Ik moet wel wennen: de Duitse autobahn is echt een racebaan. Men rijdt er harder dan hard om, aan het begin van de bebouwde kom, opeens fanatiek op de rem te staan. 30 km. is 30 km. en niet harder. Vaak staat er een bord met mooie tekst: ‘Lärm Schutz’. Op weg terug: nog één keer wurst met frites en mayo. Nog één keer ‘Deutsch reden’, nog één keer supersonisch snelle auto’s die ons inhalen en dan is het weer “Holland”, waar poes Rosie op me wacht, evenals de weegschaal… Maar wonder boven wonder ben ik anderhalve kilo afgevallen!!! Onbegrijpelijk, maar de calorieën in Duitse taart mit Sahne, worst, flammkuchen, mayo en frites hebben mijn weegschaal niet bereikt. Nog maar een keertje gaan dus!