Nog één keertje doen?
Een tijdlang dacht ik dat ik de enige was met de guilty pleasure om regelmatig Funda te bestuderen, op zoek naar leuke huizen hier in de buurt. Tot ik ontdekte dat vriendinnen hetzelfde doen!
Nog één keertje verhuizen? nog één keer een project ondernemen? Of gewoon alleen maar kijken en je verbazen over de huizenprijzen.
Dit is pas het derde huis waarin ik woon (de paar dagen ziekenhuis waar ik ben geboren en het jaartje ‘op kamers’ reken ik even niet mee), dus nog één keer zo’n stap zetten zou best spannend kunnen zijn… misschien…
Zodoende kwam ik een paar jaar geleden een prachtig appartement tegen, gebouwd in een voormalige kerk in Hilversum. Een katholieke kerk nog wel, dus helemaal goed! En begane grond, dus voldoende wandelmogelijkheden voor poes Lara. Er was maar één echt probleem: de kerk stond ‘over het spoor’. Ooit, in mijn vroegste jeugd, werd er bij mij ingehamerd dat daar wonen niet ‘hoorde’. Daar stond de gasfabriek, de Veneta, de Philips fabrieken en lelijke kleine arbeidershuisjes, waar rare mensen in woonden. Zelfs aan het telefoonnummer kon je zien dat je ‘over het spoor’ woonde.
Idioot dat nu, zóveel jaar later – de fabrieken zijn al lang verruild voor leuke appartementen en mooie woningen en er wonen vast leuke mensen – ik dat stemmetje in mij nog steeds hoor. Hoe ik het ook probeerde: dat dwingende stemmetje van mama ging niet weg! Lukte niet. Misschien net zo iets als in Amsterdam de Jordaan, Oost of Noord. Daar ging je, ooit, lang geleden, liever niet wonen. En kijk nu eens … yuppen overal! En terecht. Als je van drukte en de stad houdt, zijn dit prima buurten.
In die kerk is vast iemand heel gelukkig geworden, maar ik dus niet.
Een ander huis, uit 1902, middenin het oude dorp van Huizen, werd ‘m ook al niet. Mooie authentieke details, maar met een trap, waar ik nu met enige moeite nog enigszins elegant op en af zou kunnen lopen, maar waarvan ik het betwijfel of ik dit over een paar jaar nog steeds kan. Zó stijl, zó smal, zó eng. Hoe deden die mensen dat vroeger toch? Als ik de Huizer klederdracht bekijk: grote kappen, dikke lange zwarte jurken en grote schorten, vaak stevige vrouwen….
Gelukkig werd me, inmiddels al weer geruime tijd geleden, iets duidelijk: ik had heerlijk gegeten bij een vriendin in Hilversum en was op weg naar huis. Toen ik over de Hilversumseweg reed, het bordje “Laren” zag en even later het bordje ‘Eemnes’, overviel me het vertrouwde, goeie gevoel van ‘thuiskomen’.
Daarna heb ik in de buurt nog één keer serieus naar een appartement gekeken, maar nee, de stap bleek toch te groot.
Is dát nou wat ze bedoelen met ‘oude bomen moet (of kan?) je niet verplanten’?!😉
