Jaarlijkse vroege voorjaarsstress
Ik ga over twee dagen met vakantie, maar vóór die tijd moet er nog behoorlijk wat worden ‘afgevinkt’.
Om te beginnen de column voor De Rotonde. Heerlijk om te schrijven, maar ‘op commando’, onder tijdsdruk, lastig. Soms ben ik dermate ‘druk in mijn hoofd’, dat het lege ‘vel’ papier me langdurig, vragend, aankijkt. Ik kijk terug, maar het blijft wit. Te lang, te wit.
Ook is er de Atelierroute Laren. Het tijdschrift dat daarbij hoort is bijna klaar, volgeschreven en wij, bestuur, zijn er blij mee. Het wordt binnenkort huis aan huis verspreid in Laren en voor iedereen die daar niet woont, dus ook voor alle Eemnessers, ligt er een gratis exemplaar in het Brinkhuis.
Nu de route zelf nog (16/17 mei), maar nu al neurotisch de weersvoorstellingen in de gaten houden, heeft geen nut.
Wat wél nut heeft, is kijken naar de voorspellingen voor midden Spanje, want dat is de eerste vakantiebestemming dit jaar.
Neem ik zomerjurken mee? Broeken? Hoeveel dikke vesten? ’t Zal wel ‘laagjesweer’ worden. Overdag zon met een knalblauwe lucht, ’s avonds pantoffels en vest aan.
Wel keuzes maken, want dat piepkleine koffertje heeft zijn beperkingen. En laat dat nou net een van mijn minder ontwikkelde kanten zijn: keuzes maken!
Het huis moet schoon, want poes Rosie krijgt een inwonende Personal Assistant, die tegelijkertijd ook gaat klussen. Mijn bed verschonen dus, zorgen dat er voldoende in de koelkast ligt en verse bloemen neerzetten.
En ieder jaar heb ik dezelfde gedachte: waarom wil ik nou in godsnaam weer weg? Het is hier leuk en fijn genoeg.
Van te voren ren ik me suf, heb ‘honger’, want ‘moet’ weer in dat badpak passen, ik ga de tuin missen, waar alles net een beetje groen begint te worden, net als een paar verjaardagen en een groot feest.
Maar ik weet ook, dat als ik eenmaal de deur achter me heb dichtgetrokken, ik een heerlijke tijd ga krijgen, met ook dáár een verjaardag, een jeu de boules-, golf- en tennisbaan, zwembad, diverse markten, zon, zee, terrasjes en vooral de vele ‘goeie’ gesprekken met dierbare vrienden. Ook de akelige situaties hier in ‘Holland’: zieke mensen of mensen waar het niet zo goed mee gaat, hen niet echt vergeten uiteraard, maar er even afstand van nemen. Heel even maar.
En als ik thuis kom, wacht de jaarlijkse atelierroute, heeft de tuin nóg meer kleur gekregen en wordt het tijd voor het aanschaffen van een heleboel zomergoed. Kan ik ook híer mijn zomerkleren weer aan, ben ik hopelijk blij met wat de P.A. allemaal heeft geklust, kan ik weer heerlijk knuffelen met poes… en zie al mijn lieve vrienden weer, om een week of zes later weer diezelfde stress vrijwillig te ondergaan: dan met bestemming De Provence.

Meer info: www.jopiehuismanmuseum.nl